+100%-

บทที่ 21: แท่นบูชา (6)

บทที่ 21: แท่นบูชา (6)

 

 

ฮันซูที่กำลังสูบบุหรี่เมฆาที่คาบอยู่ในปากเอ่ยถามขึ้นขณะมองไปยังซังจิน

“นายต้องการอะไร?”

ชายหนุ่มสามารถเดาได้อย่างลางๆ

ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาได้ฆ่าคนเหล่านั้นแทนเขา

หากอีกฝ่ายต้องการที่จะจัดการเขา หมอนั่นก็คงจะทำเพียงผลักพวกนั้นลงไปขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับสัตว์อสูร

แต่หมอนั่นช่วยเหลือในแบบที่เขาสามารถมีชีวิตรอดได้

ด้วยการตะโกนเตือนเขาจากด้านบน และกระทำหลังจากที่การเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรเชื่องช้าลง

‘ฮู่ว’

ซังจินสูดลมหายใจเข้าออกแรงๆ ขณะที่เขามองไปยังฮันซู

เขาคิดถึงเพียงแต่อีกฝ่ายจนกระทั่งบัดนี้

‘ฉันต้องการติดตามฮันซู’

มันชัดเจน

มันเกิดขึ้นจากสามสิ่ง ความปรารถนา ความอิจฉา และความเย้ายวนของความปลอดภัย

เขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนับแต่บัดนี้

แต่เขาคิดว่าเขาไม่อาจอยู่กับอีกฝ่ายได้เพราะเขาอ่อนแอ และเพราะความคิดนี้ทำให้เขาคิดว่าเขาเพียงแค่ต้องแข็งแกร่งขึ้น

ทว่าขณะที่เขากำลังคิดทบทวนเรื่องนี้ ซูยอนก็ได้เข้าใกล้เขา

เมื่อซังจินเห็นซูยอนและเพื่อนๆ เขามาใกล้ เขาก็เริ่มคิดถึงบางอย่าง

ว่านี่คือกับดักที่จะนำอันตรายไปสู่ฮันซู

แต่เขาตามไปเพียงเพราะต้องการฟังเรื่องราวของพวกนั้น

ถ้าพวกมันข้ามเส้น เขาก็จะจัดการพวกมัน

มันชัดเจนว่าเขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากฮันซู และเขาได้สร้างช่องว่างอย่างมากระหว่างเขาและคนอื่นๆ

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเขาสามารถเป็นอย่างฮันซูได้

บางทีอาจไม่มากมายเท่าฮันซู แต่เขาคิดว่าเขาสามารถจัดการคนสิบคนได้เป็นอย่างน้อย

แต่ว่ามันเป็นความเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง

มันอาจเป็นอันดับเพียงอันดับเดียวระหว่างเขากับฮันซู แต่มันมีความแตกต่างที่ไม่อาจไล่ตามทันได้ระหว่างพวกเขา และการจัดการคนกลุ่มใหญ่ลงเป็นบางอย่างที่มีเพียงฮันซูที่สามารถทำได้

เขาเข้าใจในยามที่ถูกล้อมด้วยคนสิบคน

ว่าเขาไม่อาจเอาชนะพวกมันได้

แต่เขาไม่อาจปฏิเสธพวกมันได้ในตอนนั้น ไม่อย่างนั้นพวกมันจะฆ่าเขาเพื่อไม่ให้ฮันซูสงสัยอย่างแน่นอน

จากวิธีการที่พวกนั้นพูด มันดูเหมือนว่าพวกมันจะโจมตีฮันซูจากเบื้องหลังไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ฆ่าเขา หรือว่าเก็บเขาไว้และไปฆ่าฮันซูพร้อมเขาข้างล่าง

มีเพียงสองตัวเลือก

ดังนั้นแล้วเขาจึงยอมทำตาม

เมื่อเขาไม่อาจตายในตอนนั้นได้

พวกมันได้เอ่ยให้เขาพยายามไปหาเพื่อนๆ แต่หากเขาหันหลังกลับในตอนนั้น เขาอาจถูกแทงข้างหลังในตอนนั้น

ซังจินคิดถึงหลายสิ่งยามที่เขาเดินอยู่

เขาจะออกจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

ความกระวนกระวายจากความเป็นไปได้ที่จะตายได้สงบลงขณะที่เขาเดินไปกับทั้งสิบ

ความคิดที่ว่าเขาได้แข็งแกร่งขึ้นมากได้มาแทนที่ความรู้สึกอ่อนแอของเขา

คนเหล่านี้หวาดกลัวฮันซู ดังนั้นพวกมันย่อมไม่อาจออกหน้าและทำได้เพียงหลบซ่อนอยู่เบื้องหลังเขา

ในขณะที่พวกมันกำลังคุกคามพวกเขาอย่างไร้ความหมายตรงๆ

เขาต้องดูดีในสายตาของฮันซู แต่หากเขาไม่อาจแม้กระทั่งจัดการคนสิบคนนี้ได้ เขาจะทำอะไรได้

สมองของเขาเริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่งเมื่ออยู่ในสถานการณ์อันตราย

ในเวลาเดียวกัน เขา ที่ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ ได้เริ่มดูเล็กลงเรื่อยๆ และบางอย่างได้ชัดเจนขึ้นในสมอง

ชัดเจนยิ่งนัก

‘ไม่มีทางที่ฉันจะสามารถอยู่กับฮันซูได้ด้วยการแข็งแกร่งขึ้นเอง’

ความคิดในการได้รับการยอมรับหลังจากแข็งแกร่งขึ้นจากนั้นจึงติดตามอีกฝ่ายไปนับว่าจองหองในตัวมันเอง

และความคิดในการได้รับการยอมรับหลังจากที่เป็นผู้นำกลุ่มได้เองก็เช่นกัน

เขาตระหนักได้หลังจากที่ใจเย็นลงและตัดสินตนเองอย่างไม่ลำเอียง

ว่าไม่ว่าเขาจะดิ้นรนมากเพียงไรเพียงคนเดียว หรือกระทั่งขัดเกลาตนเองมากเท่าใด ระยะห่างของเขากับอีกฝ่ายก็มีเพียงแต่จะเพิ่มมากขึ้น

ไม่สิ มันเหมือนกับว่าเขากระทั่งอ่อนแอขึ้นเมื่ออยู่กับผู้ที่อ่อนแอกว่า

และในเวลาเดียวกัน ความปรารถนา อิจฉา และชื่นชมได้หายไปพร้อมกับความคิดที่แตกต่างออกไปที่ได้ปรากฏขึ้น

ว่าความอิจฉาหรือความปรารถนาเป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้ก็ต่อเมื่อเขามีคุณสมบัติที่จะทำ

เขาในตอนนี้ไม่มีสิทธิที่จะทำแบบนั้น

หากเขาทำตัวเย่อหยิ่งเพียงเพราะเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยและถูกโจมตีโดยกลุ่มคนจำนวนมาก งั้นเขาก็มีเพียงแต่จะถูกฆ่า

เขาจำเป็นต้องยึดใครบางคนที่รวดเร็วกว่าเขาไว้เบื้องหน้าเป็นเป้าหมายและไล่ตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ลดละ

เมื่อความคิดของเขาปลอดโปร่งขึ้น สิ่งหนึ่งก็ชัดเจน

ว่าเขาไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะตั้งคำถามกับหลายๆ อย่าง

เขาเพียงแค่ต้องไล่ตามในขณะที่อีกฝ่ายยังคงอยู่ในสายตา

เขาจะยอมรับฉันถ้าฉันแข็งแกร่ง… ตัวเขาเองเคยได้มองสถานการณ์นี้ด้วยความสบายอารมณ์อย่างมาก

‘แต่ยังไงล่ะ?’

เขาได้สูญเสียโอกาสของเขาไปแล้ว

เขาต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเองเพื่อที่จะไล่ตามหมอนั่น

และในตอนนั้นเองที่เขาได้เห็นซูยอนและคนอื่นๆ ที่เดินอยู่ข้างเขา

‘อ่าฮ่า นี่ไงล่ะ’

การคงอยู่ของฮันซูคือความกลัวด้วยตัวของมันเอง แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็เป็นตัวกระตุ้นที่จะดรอปของและรูนจำนวนมากหากเขาตาย

เช่นเดียวกับเสือที่น่าหวาดกลัวแต่กลับมีแผ่นหลังที่ล้ำค่ายามที่มันตาย

ผู้คนที่ต้องการส่งฮันซูเข้าไปในกับดักเช่นนี้อาจมีมาเรื่อยๆ

หากพวกมันไม่ตาย พวกมันก็จะสร้างความรำคาญให้กับฮันซูอย่างไม่ยอมแพ้

ดังนั้นเขาจึงตระหนักขึ้นได้

ว่าเขาจะถูกยอมรับโดยฮันซูได้อย่างไร

ว่าเขาจะช่วยฮันซูได้อย่างไร

“ฮันซู ใช้ฉัน”

“หืมมม”

ฮันซูมีสีหน้าสนใจยามที่เขาจ้องมองไปยังซังจิน

ซังจินกัดฟันแน่นอยู่ภายใน

‘ฉันมีความคิดผิดๆ มาจนกระทั่งตอนนี้’

เมื่อเขามีฮันซูที่มีเป้าหมายเดียวกัน เขาจึงคิดว่าพวกเขาจะสามารถสนิทสนมกันได้

เพราะเขาถูกทำให้หลงทางด้วยความคิดไร้สาระและอารมณ์ไร้ประโยชน์ เขาจึงไม่ได้ตระหนักถึงจุดสำคัญและคิดว่าเขาจำเป็นแค่ต้องแข็งแกร่งขึ้น

แต่เขาผิด

เขาและฮันซูมีเป้าหมายที่แตกต่างกันตั้งแต่ต้น

ในขณะที่เขากำลังมองหาทางรอดวันต่อวัน ฮันซูได้วิ่งและมองไปยังบางอย่างที่ห่างออกไปโดยไม่หยุดยั้ง

ในขณะที่พวกเขากำลังดิ้นรนเพื่อที่จะเอาชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้น หมอนั่นกำลังทำตามกฎของตนเอง

จากการแบ่งรูนอย่างแม่นยำตั้งแต่ต้นจนกระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

เขาได้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า ทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนและมักจะทำสิ่งที่เขาต้องทำเสมอ

เมื่อเขาตระหนักได้ถึงสิ่งนี้คือยามที่หมอนั่นไม่ฆ่าแทซูนกับเพื่อนๆ และทำเพียงแค่ปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่

มันไม่มีสิ่งไหนที่ทำไม่ได้ที่นี่

หากคุณไม่จบชีวิตของพวกนั้น พวกมันก็จะกลับมาด้วยความแข็งแกร่งที่มากกว่าเดิม แต่แม้กระนั้นฮันซูก็ปล่อยให้พวกนั้นมีชีวิตอยู่และสร้างปัญหาในอนาคต

แม้ว่ามันจะสะดวกสบายมากกว่าเดิมในการเอารูนของพวกนั้นมาหลังจากที่ฆ่าพวกนั้น

และมันเป็นเช่นนั้นในเรื่องของแท่นบูชาเช่นกัน

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องง่ายๆ สำหรับฮันซูในการฆ่าพวกเขาและเอารูนไป หมอนั่นกลับให้ทางเลือกกับพวกเขา

ซังจินที่คิดถึงการกระทำของเขาก่อนหน้าไปชั่วขณะตระหนักถึงมันในที่สุด

ว่าฮันซูได้เมินเฉยต่อการกระทำที่จะทำให้เขาได้รับรางวัลในตอนนั้น เพราะอีกฝ่ายกำลังมองไปในสิ่งที่อยู่ห่างออกไป

แม้ว่ามันจะเป็นประโยชน์ในการแข็งแกร่งขึ้นในตอนนั้น อีกฝ่ายก็รู้ว่ามันจะสร้างปัญหาในสิ่งที่ตัวเองต้องการทำ

ซังจินไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะพลังจิตของอีกฝ่ายหรือเพราะอีกฝ่ายฉลาด แต่เมื่อเขาเข้าใจมัน ก็มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน

ทางที่เขาจะมีประโยชน์ต่อฮันซู

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงไม่ฆ่าคน แต่จากที่ฉันเห็น มันไม่ใช่ว่านายไม่ฆ่าเพราะนายไม่อยากฆ่าใช่ไหม?”

กระทั่งลิงยังรู้

หากเขาสามารถทำได้ขนาดนั้น การฆ่าคนก็เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ

ซึ่งหมายความว่ามันมีเหตุผลอื่นที่ฮันซูไม่ฆ่า

และจากการที่หมอนั่นปล่อยพวกนั้นทิ้งไว้ มันดูเหมือนว่าเขาเพียงแค่ต้องการไม่ให้มือของตนเองสกปรก

ซังจินพูดขึ้นขณะที่มองไปยังฮันซู

“ใช้ฉัน ฉันจะเป็นคนทำเรื่องสกปรกแทนนายเอง แต่ว่าเอาฉันไปกับนาย ไม่สิ ให้ฉันติดตามนาย”

ฮันซูมักจะแสดงท่าทีด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน

แต่เพราะหมอนั่นได้มองทุกสิ่งในระยะยาว มันจึงเหมือนว่าหมอนั่นต้องอดทนในสิ่งที่รั้งข้อเท้าไว้ในตอนนั้น

และในตอนนั้น เขาสามารถทำสิ่งเหล่านั้นแทนฮันซูได้

เหมือนกับคนทำความสะอาดที่เก็บกวาดทุกสิ่งเบื้องหลังฮันซู เพื่อที่อีกฝ่ายจะสามารถให้ความสนใจไปยังเป้าหมายของเขาได้

เมื่อเขาได้โยนโอกาสแรกของเขาทิ้งไป นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวของเขาในการได้รับการยอมรับจากอีกฝ่าย

“ฉันทำได้เพียงแค่ใช้วิธีที่ทำให้นายอยู่ในอันตรายเช่นกันเพราะฉันอ่อนแอ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่มีทางเข้าใกล้เส้นของนาย”

ฮันซูนั้นพิเศษ

มันย่อมมีผู้คนที่อิจฉาริษยาฮันซูและต้องการขวางทางเขาอย่างแน่นอน

และในบรรดาคนเหล่านั้น มันย่อมมีคนที่ฮันซูจะปล่อยไว้เพราะกฎของเขาและเป้าหมายของเขา

เขาต้องการที่จะลบคนพวกนั้นทิ้งไปให้หมด

เพื่อที่ฮันซูจะได้เพ่งสมาธิไปที่เป้าหมายของเขา

และเพื่อการนั้น เขาจะแข็งแกร่งขึ้นโดยการตามฮันซูไป

เมื่อเขา ผู้ที่ได้ติดตามอีกฝ่ายไปเพียงไม่กี่วันได้แข็งแกร่งเป็นรองเพียงฮันซู

ด้วยการช่วยให้ฮันซูวิ่งได้เร็วขึ้น เขา ที่ไล่ตามอีกฝ่ายไป ก็จะเร็วขึ้นเช่นกัน

และหากจะเอ่ยถึงความหวังเล็กๆ อีกอย่าง เขาเองก็ต้องการที่จะรู้ว่าเป้าหมายของฮันซูคืออะไร

ฮันซูที่ฟังคำพูดของเขาหัวเราะ

“แม้ว่าฉันจะตกลง แล้วนายจะทำยังไงถ้ามันมีสถานการณ์ที่นายไม่อาจตามมาได้? ตัวอย่างเช่น การถูกบังคับกีดกันออกไป”

สีหน้าของซังจินแข็งค้าง

เขาคิดว่าเขาถูกทิ้ง

แต่ความคิดของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นรอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของอีกฝ่าย

‘… มันต้องมีบางอย่างในช่วงสองของบทฝึกซ้อม’

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หมอนั่นคงเห็นได้ด้วยพลังจิต

ว่าพวกเขาจะถูกบังคับให้แยกกันในช่วงสองของบทฝึกซ้อม

ซังจินกัดฟันกรอด

“งั้น… ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นและตามหานาย อย่างน้อยเราก็กลับไปเป็นเพื่อนกันเถอะ”

ฮันซูหัวเราะขณะเอ่ยตอบ

“ไปข้างล่าง”

‘เวรเอ้ย มันเป็นไปไม่ได้เลยเหรอ?’

ซังจินกัดฟันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตะโกนออกมา

“คังฮันซู! คนคนหนึ่งจะทำอะไรผิดพลาดเลยไม่ได้รึไง! ฉันต้องเลือกในสิ่งที่ฉันไม่มีทางเลือกเพราะฉันอ่อนแอ แต่ฉันเพิ่งจะเริ่มต้น! เวรเอ้ย แค่พยายามใช้ฉันหน่อย! แล้วถ้าฉันยังไร้ประโยชน์อยู่นายค่อยทิ้งฉันก็ได้!”

เขามีค่าไม่พอ

เขายังมีค่าพอในตอนนี้ และยังไม่มีทางพอ

แต่ถ้าเขาได้รับโอกาสอีกครั้ง เขามั่นใจว่าเขาจะทำได้ดีกว่าเดิม

‘เวรเอ้ย แค่ครั้งเดียว! ได้โปรด!’

ฮันซูโยนบุหรี่เมฆาที่หมดลงลงบนพื้นก่อนจะเอ่ยขึ้นขณะที่มองหน้าซังจิน

“อย่าเข้าใจผิด มาที่นี่ในพรุ่งนี้ตอนราวๆ ตีหนึ่ง ฉันน่าจะฆ่าไอ้ตัวข้างล่างนั่นได้ในตอนนั้น”

“หา?”

“จากนั้นเอารูนทั้งหมดข้างล่างไป นายฆ่าสิบคนนั้น ดังนั้นนายควรจะเป็นคนเอามันไป เอาล่ะ แล้วค่อยเจอกันพร้อมด้วยรอยยิ้มคราวหลัง”

สีหน้าของซังจินสว่างไสวขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ฮันซูพึมพำในใจขณะที่เขามองไปยังอีกฝ่าย

‘หืมม… ถึงมันจะน่าอึดอัดนิดหน่อยก็เถอะ’

ฮันซูคิดถึงสิ่งที่เขาและแอรีสพูดคุยกันในอดีต

<นายจะอยู่ในสถานที่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงอาทิตย์นับแต่ตอนนี้ แต่เมื่อเป็นแบบนั้นมันก็มีข้อจำกัดอยู่ เมื่อนายกลับไปยังอดีต นายจะมุ่งตรงไปยังเป้าหมาย แต่นายจะต้องวิ่งในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะข้อเท้าของนายจะถูกดึงรั้งไว้>

ฮันซูผงกศีรษะเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เมื่อมันมักจะเป็นปัญหาของแอรีสอยู่เสมอ

และเพราะมีแอรีส มันจึงมีคนเก็บกวาดปรากฏขึ้น

<ผู้ลงทัณฑ์>

ไม่สิ มันเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับผู้นำทุกคนแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่แอรีส

เหล่าบุคคลที่ยอมให้มือของตนเองสกปรกแทนที่ผู้นำ

และคนที่จะช่วยเหลือให้พวกเขามุ่งตรงไปยังเป้าหมาย

แอรีสมองไปยังฮันซูก่อนที่จะเอ่ยพูด

<เพื่อที่จะเตรียมพร้อมในสถานการณ์แบบนั้น สร้างผู้ลงทัณฑ์ คนที่จะเคลื่อนไหวแทนนายขึ้นซะ>

‘ฉันตั้งใจให้เป็นเอนบิ แอริน แต่… ดูก่อนแล้วกัน’

ฮันซูจำเป็นจะต้องใช้บุหรี่เมฆาอีกครั้งเพื่อที่จะฆ่าสัตว์อสูรกินเนื้อ

แต่มันดูเหมือนว่าจะไม่ใช่การสูญเสียที่มากมาย

เมื่อมันดูเหมือนว่าหลายสิ่งจะเปลี่ยนไปในระยะเวลาสั้นๆ

‘มันถูกมากถ้าแลกด้วยเพียงแค่รูนไม่กี่อันและบุหรี่เมฆา’

อย่างไรก็ตาม บุหรี่เมฆาเป็นสิ่งที่ใช้ได้เพียงในรูนธรรมดา

มันใช้ไม่ได้ในรูนไร้สี ดังนั้นแล้วเขาจึงใช้มันได้ไม่นานนัก

แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อใจซังจินได้แค่ไหน

เมื่อช่วงที่สองของบทฝึกซ้อมเริ่มต้นขึ้น ทุกคนที่นี่จะถูกบังคับให้แยกกันไปทั่วพื้นที่ฝึกซ้อมที่สอง และพวกเขาจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะได้เจอกันอีกครั้ง

ความคิดของหมอนั่นอาจจะเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเจอกันอีกครั้ง

แต่การลงทุนก็เป็นอะไรแบบนี้

การลงทุนด้วยรูนไม่กี่อันและบุหรี่เมฆาแปดตัว แลกกับโอกาสในการได้รับผู้ลงทัณฑ์ที่เหมาะสมเรียกได้ว่าเป็นการลงทุนที่ดีมาก

‘เอาเถอะ ถ้ามันล้มเหลวฉันก็ทำอะไรไม่ได้’

ถ้ามันเป็นแบบนั้น เขาก็แค่ทำตามแผนเดิม

ฮันซูที่มองไปยังซังจินที่เดินลงไปข้างล่าง เริ่มที่จะฟื้นฟูพลังของตนเอง

 

ฉึกก

ฮันซูจบชีวิตของสัตว์อสูรกินเนื้อด้วยการแทงเข็มของเขาลงไปยังหัวใจของมันอย่างโหดเหี้ยม

กี๊ซซซ…

มันกรีดร้องออกมาเป้นครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นชีวิตลง

เขาได้ออกล่าเพิ่มและได้ประมือกับมันมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงใช้บุหรี่เมฆาไปเพียงหกตัวเพื่อที่จะฆ่ามัน

สัตว์อสูรกินเนื้อไม่ได้ดรอปรูนใดๆ เมื่อมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ถูกฆ่า

ทั่วพื้นเต็มไปด้วยรูนของคนที่ได้ตายเมื่อวาน แต่ฮันซูไม่แม้แต่จะเหลือบตามองขณะที่เขาเริ่มเดินไปยังมุมหนึ่งของแท่นบูชา

ข้อกำหนดของชิ้นส่วนลับนี้ง่ายในบางทาง

ด้วยการฆ่าสัตว์อสูรก่อนที่มันจะพังแท่นบูชาและหนีออกไป

การที่มันจะออกมาได้นั้นมันต้องทำลายแท่นบูชา ทว่าในวินาทีนั้น โอกาสที่จะได้รับชิ้นส่วนลับก็จะหายไป

ซึ่งหมายความว่าหากต้องการที่จะฆ่ามัน จะต้องฆ่ามันภายในแท่นบูชา สถานที่ที่ความกลัวของมันถูกจำกัด

‘มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาให้ถูกฆ่าจริงๆ’

ฮันซุเข้าไปในห้องที่มุมหนึ่งของแท่นบูชาที่กวางกุนจูได้บอกเขาอย่างกลั่นแกล้งในอดีต

และใจกลางห้องนั้นได้ปรากฏของขึ้นชิ้นหนึ่ง

‘มันไม่ใช่สกิล แต่…’

ชายหนุ่มไม่ผิดหวัง หากเขาเทียบของกับสกิลด้วยคุณภาพที่เท่าเทียมกัน ของจะมีประโยชน์มากว่าเพราะลักษณะพิเศษของเขา

ถ้ามันมีประโยชน์ถึงขนาดนั้นน่ะนะ

‘ไหนดูสิว่าพวกมันให้อะไร’

ฮันซูคาดหวังเล็กๆ ขณะที่เขาเดินตรงไปยังใจกลางแท่น

จากนั้นสีหน้าของฮันซูที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างง่ายๆ ได้สั่นระริก

“… แหวนแห่งราชาแวมไพร์เนอร์มาฮา”

หมายเลขเดี่ยว <9>

อาร์ติเฟคที่แข็งแกร่งที่สุดที่ใช้แทนตัวของกวางกุนจู

‘กวางกุนจู ไอ้หมอนี่ ฉันสงสัยมาตลอดว่าเขาเอาไอ้นี่มาจากที่ไหน…’

ฮันซูถอนหายใจเมื่อเขาเห็นมัน

 


TL: ซังจินนนน สารภาพรักถูกไหมม หืมมม//บิดตัวเขินอาย

Facebook Comment