+100%-

บทที่ 50 ข้อตกลง

===============

โหยวเสี่ยวโม่ที่ขี้ขลาด กลัวที่จะเกิดปัญหา และอ่อนแอผู้นี้ หลิงเซี่ยวไม่เคยชอบบุคคลลักษณะแบบนี้ แต่มันน่าประหลาดใจที่เขาไม่ได้เกลียดโหยวเสี่ยวโม่ ความจริงแล้ว เขาคิดว่าโหยวเสี่ยวโม่ที่เป็นแบบนี้ดูน่ารัก น่ารักเสียจนอดไม่ได้ที่จะแกล้งหยอกอย่างสนุกสนาน

“ศิษย์น้อง หากเจ้าไม่อยากตาย เจ้าต้องเชื่อฟังข้าอย่างเคร่งครัด เข้าใจมั้ย?”

หลิงเซี่ยวยกมุมปากขึ้นและกล่าวอย่างมีความสุข

โหยวเสี่ยวโม่พยักหน้าทันที ชีวิตของเขาตอนนี้อยู่ในมือหลิงเซี่ยวแล้ว แม้ว่าเขาจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่…. แต่เขาก็ต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจ!

หลิงเซี่ยวลุกขึ้นยืนและเดินไปสองสามก้าว เขาหันกลับมาหาโหยวเสี่ยวโม่ที่กำลังเดินตามเขาอยู่ “หลังจากนี้ไป ห้ามให้ใครเห็นปานรูปหยดน้ำสีน้ำเงินของเจ้านอกจากข้านะ เรื่องนี้สำคัญมาก เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจ!”

โหยวเสี่ยวโม่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ถึงแม้ว่าเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ใช่หยดน้ำ แต่เป็นหยดน้ำตาต่างหากก็ตาม แต่เมื่อเขาคิดอีกรอบ เขาตัดสินใจเก็บคำพูดไว้ในท้องเขาดีกว่า ยังไงซะ รูปร่างของหยดน้ำกับหยดน้ำตาก็คล้ายๆกันอยู่แล้ว

“อีกอย่างนึง สมุนไพรที่ปลูกในมิตินี้ เจ้าควรจะนำมันออกไปใช้ทีละน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นจุดสนใจจนเกินไป อีกทั้ง เหตุที่เจ้าสามารถหลอมยาได้มากกว่า 100 เม็ดในหนึ่งวันนั้นเป็นผลจากน้ำในทะเลสาบ หากมีคนสังเกตเจ้าอย่างจริงจัง ในไม่ช้าพวกเขาจะต้องค้นพบถึงความแปลกประหลาดนี้อย่างแน่นอน ดังนั้น ตั้งแต่นี้ไป เจ้าไม่ควรหลอมมากเกินไป”

หลิงเซี่ยวแนะนำเขาทีละน้อยด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยใช้มาก่อน

โหยวเสี่ยวโม่เองก็รู้สึกว่ามันสำคัญเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยกับคำแนะนำของหลิงเซี่ยว หลังจากที่จดจำคำแนะนำเหล่านั้นแล้ว โหยวเสี่ยวโม่พลันนึกถึงเรื่องสำคัญอีกอย่างขึ้นมา จึงเอ่ยถามด้วยความรวดเร็ว “ศิษย์พี่ใหญ่หลิง ข้ายังคงสามารถดื่มน้ำวิเศษนี้ต่อได้หรือไม่?”

หลิงเซี่ยวคิดตามอย่างรวดเร็ว “ยังคงดื่มได้ เพียงแต่เจ้าไม่จำเป็นต้องไปส่งยาไวเกินไป ควรจะต้องรออย่างน้อยหนึ่งหรือสองวัน แล้วจึงไปส่ง”

ไม่จำเป็นต้องอธิบายรายละเอียด โหยวเสี่ยวโม่ก็รู้ว่าหลิงเซี่ยวหมายถึงอะไร ครั้งก่อนเขาเบิกสมุนไพรวิเศษไป 1200 ต้น และหลอมมันเสร็จสิ้นภายใน 4 วัน ความเร็วในการหลอมนี้รวดเร็วมาก สำหรับศิษย์ที่ไม่ได้มีพรสวรรค์ดีเด่นอะไรแบบเขา ความเร็วนี้จึงแปลกประหลาดมาก

หลังจากสังเกตอย่างละเอียด หลิงเซี่ยวจ้องไปยังแปลงสมุนไพรตรงหน้าเขา สมุนไพรหลากสีเติบโตได้ดีมาก และดูแตกต่างจากสิ่งที่หลินเซี่ยวคนก่อนเคยเห็นมา ต้นที่หลินเซี่ยวเคยเห็นนั้นเป็นต้นที่ปลูกในตำหนักสวรรค์ เพราะว่าเขาเป็นศิษย์ของจ้าวพรรคและเพราะถังหยุนฉีเป็นลูกสาวของจ้าวพรรค ดังนั้นจากความสัมพันธ์นี้ หลินเซี่ยวจึงค่อนข้างจะสนิทกับตำหนักสวรรค์ ครั้งก่อนที่เขาไปเยือนตำหนักสวรรค์ ทั้งศิษย์และรุ่นพี่คนอื่นๆต่างไม่ได้ปฏิบัติตัวกับเขาอย่างระมัดระวังเท่าไหร่นัก เพราะเขาอยู่ในสำนักยุทธ์ แต่ตอนนี้อาจจไม่ใช่แบบนั้นแล้ว

เนื่องจากระยะหลังมานี้ ข่าวที่ว่าเขาไปสนิทกับโหยวเสี่ยวโม่ดังไปทั่ว อีกทั้งโหยวเสี่ยวโม่เองก็เป็นถึงศิษย์ของจ้าวตำหนักคงเหวิน มันจึงเป็นการยากสำหรับเขา หากมีคนที่คิดมากเกี่ยวกับข่าวนี้ อย่างไรก็ตามหลิงเซี่ยวไม่ได้ไปตำหนักสวรรค์มานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าคนที่นั่นเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเขาแล้วหรือไม่

“พื้นที่ในมิตินี้ค่อนข้างกว้าง เจ้ามีแผนที่จะใช้เพียงแค่บางส่วนในการเพาะปลูกงั้นรึ?”

หลิงเซี่ยวสำรวจรอบๆ พื้นที่ของมิติไม่ได้มีขนาดเล็กเลย แค่ทะเลสาบเล็กๆนั่นก็ใหญ่เท่ากับตำหนักสวรรค์ทั้งตำหนักแล้ว

“ไม่ใช่แค่ส่วนเดียวหรอก ข้าคิดจะใช้พื้นที่ทั้งหมดปลูกสมุนไพร แต่ อา มันช่างมีวัชพืชเยอะเหลือเกิน ข้ายังคงถอนมันออกไม่หมด”

โหยวเสี่ยวโม่ก้มหัวลง แก้มเขาแดงด้วยความอาย ผ่านมา 10 วันแล้วก็จริง แต่เขาก็มีแค่ 2 มือ และเวลาทั้งหมดของเขาก็ใช้ไปกับการหลอมยา เขาไม่มีเวลาเหลือพอสำหรับถอนวัชพืชเลย อีกทั้ง ในตอนที่เขาเก็บตัวก่อนหน้านี้อยู่ 4 วัน เขายังไม่มีเวลาแม้แต่จะเก็บเกี่ยวสมุนไพรด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการถอนวัชพืช

“ถ้าปล่อยให้เจ้าทำเองคนเดียว ข้าคิดว่าเจ้ายังคงทำไม่เสร็จแม้ว่าจะผ่านไปเป็นปีก็เถอะ” หลิงเซี่ยวกล่าวเสียงราบเรียบ มองไปยังโหยวเสี่ยวโม่

โหยวเสี่ยวโม่เถียงไม่ออก มิตินี้มันกว้างเกินไป มันจึงเป็นความจริงที่ว่าเขาอาจจะถอนวัชพืชไม่เสร็จ แม้จะผ่านไปเป็นปี หลังจากคิดทบทวนแล้ว เขาจึงถามอย่างระมัดระวัง “แล้วท่านพอมีความคิดอะไรหรือไม่?”

ใบหน้าของหลิงเซี่ยวพลันปรากฎรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ “ไม่ใช่ว่าใครก็ได้หรอกนะ ที่จะได้รับความช่วยเหลือจากข้าผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้”

โหยวเสี่ยวโม่ยื่นปาก “ท่านต้องการยากี่เม็ด?”

“20 เม็ด และต้องเป็นยาคุณภาพดีที่สุด” หลิงเซี่ยวกล่าวโดยไม่มีความละอายเลยแม้แต่น้อย

โหยวเสี่ยวโม่หน้าบูด เขารู้ว่านี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย ยาคุณภาพดีที่สุดถึง 20 เม็ด ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ อาจจะต้องใช้เวลาหลอมถึงหนึ่งวันเต็มๆ โชคยังดีที่สมุนไพรในมิติเติบโตเต็มที่แล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องไปเรือนสมุนไพรบ่อยๆเพื่อเบิกสมุนไพร และเขาก็ไม่จำเป็นต้องส่งยาครึ่งนึงของที่หลอมได้ด้วย ดังนั้นมันจึงประหยัดเวลาไปได้มากทีเดียว

ท้ายที่สุด โหยวเสี่ยวโม่ก็ตกลงรับข้อเสนอ ยา 20 เม็ด แลกกับความช่วยเหลือของหลิงเซี่ยว

แล้วภาพที่น่าตื่นตะลึงก็ปรากฎขึ้น เขาเสกทอร์นาโดออกมาจากที่ไหนกัน? พายุหมุนขนาดเล็กมากมายผุดออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ และสร้างความเสียหายแก่พื้นที่ในมิติ ไม่ว่าพายุจะไปที่ไหน วัชพืชก็จะถูกถอนรากถอนโคน โหยวเสี่ยวโม่ไม่จำเป็นต้องเตรียมหน้าดินด้วยซ้ำ ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง นอกเหนือจากตรงที่พวกเขายืนและแปลงสมุนไพร ทุกตารางนิ้วราวกับถูกภัยพิบัติกระหน่ำ เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง….

********************

อ่านให้สนุกค่ะ 😀

ปล.แอบสารภาพว่าที่แปลช้าเพราะเราไม่ถนัดเรื่องชื่อตัวละครเลยค่ะ แต่ปกติจะเปิดหาเว็บเทียบเสียงอ่าน แต่ก็มีกรณีที่หาเสียงอ่านไม่เจอ เราก็มโนขึ้นมาเองเลยแหล่ะ 5555

Facebook Comment