+100%-

บทที่ 48 มิติน้ำวิเศษ

“นะ นะ หน้า….หน้าข้ามันเป็นสีระเรื่อแล้วทำไม?”

โหยวเสี่ยวโม่พูดตะกุกตะกัก ถูกหลิงเซี่ยวแตะที่แก้มทำให้เขาหวาดผวา

หลิงเซี่ยวยืดตัวขึ้น เขามองดูท่าทางหวาดกลัวของโหยวเสี่ยวโม่ แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าโหยวเสี่ยวโม่ทำตัวไม่คู่ควร หลังจากมองตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาก็กล่าวว่า “นักหลอมยาคนไหนกันที่เก็บตัวอยู่ถึง 4 วัน แต่กลับออกมาไม่โทรมเลย? ยกเว้นว่าจะเป็นนักหลอมยาระดับสูง แล้วเจ้าอยู่ระดับไหนกันถึงได้ออกมาด้วยสีหน้าเปล่งปลั่งสุขภาพดี?”

โหยวเสี่ยวโม่ถูแก้มเขาโดยอัตโนมัติ เขาไม่ได้สนใจในจุดนี้เลย เขาไม่เคยฝึกกับศิษย์พี่ของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าสภาพร่างกายของเขามันปกติหรือผิดปกติ

ในตอนนี้ หลังจากหลิงเซี่ยวพูดถึงจุดนี้ขึ้นมา เขาจึงเข้าใจ แม้ว่าเขาต้องการทำตัวไม่เป็นจุดสนใจ แต่การกระทำของเขากลับเป็นจุดเด่นมาก ด้วยความสามารถในการหลอมยามากกว่า 100 เม็ดในหนึ่งวัน เพียงแค่นี้ก็พอที่จะบอกได้ว่าเขามีบางอย่างพิเศษกว่าคนอื่น โหยวเสี่ยวโม่เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านเจ้าตำหนักคงเหวินถึงได้รับเขาเป็นศิษย์กะทันหันขนาดนั้น

“หากเจ้ายอมสารภาพมา ข้าอาจจะเมตตาเจ้า แต่หากเจ้าขัดขืนข้าคงต้องใช้กำลัง เลือกมาซะ”

หลิงเซี่ยวโยนตัวเลือกมาให้เขา

สงครามระหว่างมนุษย์กับสวรรค์ตีกันอยู่ในจิตใจของโหยวเสี่ยวโม่ หลังจากได้ยินตัวเลือกที่หลิงเซี่ยวมอบให้ จิตใจเขาก็เริ่มสับสน นี่มันเป็นตัวเลือกจริงๆรึ? ถึงแม้ว่าโหยวเสี่ยวโม่จะไม่รู้ว่า คำว่าใช้กำลังของหลิงเซี่ยวจะเป็นยังไงก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากลองในตอนนี้แม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงยอมรับผิดและเลือกสารภาพ

หลังจากตัดสินใจได้ โหยวเสี่ยวโม่จึงนำขวดที่บรรจุน้ำในทะเลสาบออกมา 3 ขวด ตามจริงแล้วเขามี 5 ขวด แต่ใช้ไปแล้ว 2 ขวด จึงเหลือแค่ 3 ขวดนี้เท่านั้น ทั้ง 3 ขวดมีน้ำอยู่เต็มจนถึงปากขวด และไม่เจือปนสิ่งใดเลย ทำให้มีพลังวิญญาณเต็มเปี่ยม

“น้ำนี่สามารถฟื้นฟูได้ทั้งพลังวิญญาณและพลังกาย ในช่วงเวลาเก็บตัว 4 วัน ข้าก็พึ่งสิ่งนี้…”

โหยวเสี่ยวโม่ผลักขวดทั้ง 3 ไปข้างหน้าหลิงเซี่ยว

หลิงเซี่ยวเปิดจุกขวดออก กลิ่นของพลังวิญญาณเข้มข้นลอยออกมากระทบจมูกของเขาทันที “นี่เป็นน้ำแบบไหนกัน?”

โหยวเสี่ยวโม่ส่ายหัว “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้ารู้แต่ว่าถ้าดื่มแล้วพลังวิญญาณที่แห้งเหือดจะกลับมาเต็มเปี่ยมทันที พลังกายเองก็ฟื้นฟูด้วยเช่นกัน มันสะดวกและมีประสิทธิภาพมาก ในตอนที่ข้าหลอมยา ข้าจะดื่มน้ำนี่”

“น้ำนี่ เจ้าได้มาจากที่ใดกัน?”

หลิงเซี่ยวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขารู้สึกได้ว่าน้ำวิเศษในขวดนี้เต็มไปด้วยพลังวิญญาณจำนวนมหาศาล ราวกับว่าพลังวิญญาณถูกควบแน่นจนกระทั่งเป็นพลังวิญญาณระดับสูงซึ่งควบแน่นจากก๊าซจนกลายเป็นของเหลว เช่นนี้แล้ว ความลับที่ซ่อนในร่างของโหยวเสี่ยวโม่จึงไม่ใช่ความลับธรรมดา

โหยวเสี่ยวโม่มองไปยังหลิงเซี่ยวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเม้มปากแน่นก่อนจะจับมือหลิงเซี่ยวแน่น

ก่อนที่หลิงเซี่ยวจะทันได้ตกใจกับท่าทาของโหยวเสี่ยวโม่ เขาก็รู้สึกได้ถึงมิติที่บิดเบือน ทันใดนั้นเขาก็พบว่า เขาและโหยวเสี่ยวโม่เข้ามาอยู่ในอีกมิติหนึ่ง กลิ่นหญ้าโชยมาแตะจมูก ท้องฟ้าสีน้ำเงิน และเมฆสีขาว ทะเลสาบกว้างใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป น้ำในทะเลสาบเป็นสีขาวราวน้ำนมและใสราวผลึกแก้ว แต่เนื่องจากท้องฟ้าสีน้ำเงินมากระทบทำให้ทะเลสาบกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม

นอกเหนือจากนั้น ยังมีแปลงปลูกสมุนไพรที่กำลังเจริญเติบโตอยู่ข้างๆทะเลสาบเรียงตั้งแต่ระดับหนึ่งจนถึงระดับสาม ต้นระดับสามยังคงเติบโตไม่เต็มที่ แต่ต้นระดับสองและระดับหนึ่งนั้นเติบโตเต็มที่แล้ว ดูราวกับทุ่งหลากสีที่ไหวเอนไปมา

โหยวเสี่ยวโม่ลอบมองไปยังหลิงเซี่ยว ไม่มีสัญญาณของความประหลาดใจบนใบหน้าเลย

หลิงเซี่ยวดูเหมือนจะสังเกตเห็นท่าทางของเขา ใบหน้าไร้อารมณ์จึงเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง เขาพูดอย่างอบอุ่น “เจ้ามองอะไรน่ะ?”

“ไม่มีอะไร ข้าไม่ได้มองอะไรเลย!” โหยวเสี่ยวโม่รีบสายหน้า เขายิ้มอย่างอบอุ่น เขารู้ว่าอะไรบางอย่างกำลังจะมา ดังนั้นเขาจึงคิดว่าไม่พูดอะไรจะดีกว่า

หลิงเซี่ยวเดินไปยังแปลงปลูกสมุนไพรวิเศษ และนั่งลงไปบนเก้าอี้ที่โหยวเสี่ยวโม่นั่งพักบ่อยๆ เขาจัดเสื้อผ้าก่อนจะพูดว่า “โหยวเสี่ยวโม่ เจ้าต้องการจะอธิบายเรื่องนี้ด้วยตัวเอง หรือให้ข้าถามเจ้าทีละเรื่อง?”

ใจของโหยวเสี่ยวโม่เต้นดัง *ตุบ ตุบ* หลังจากที่ได้ยินน้ำเสียงราวกับเจ้าชาย เขามั่นใจว่าความโกรธของหลิงเซี่ยวยังคงไม่จางหายไป

แปลข้ามค่ะ ขอโทษ TT

Facebook Comment